Eindejaarsverhaaltje

2025, het was een bewogen jaar. Toen het jaar startte wisten we al dat het geen topjaar zou worden. Het ging niet goed met mijn vader, die leefde al weken van ziekenhuisopname naar ziekenhuisopname. Gelukkig kwam hij nog thuis maar we voelden aan alles dat hij achteruitging. Hij leefde al vier jaar met uitgezaaide nierkanker en het leek een tijd lang onder controle. Met nieuwe uitzaaiingen was het gevoel van controle verdwenen. Toch ging het in maart dusdanig dat we het aandurfden om een paar dagen weg te gaan. We hebben een heerlijke vakantie gehad in Oostenrijk. ‘Opladen voor al dat wat komen gaat,’ zeiden we tegen elkaar.

We dachten ook al een tijd lang na over een hondje. We hadden het ras al uitgezocht alleen wanneer we het zouden willen waren we nog niet over uit. Begin april besloten we wat informatie in te winnen bij fokkers vanuit de Friese stabij rasvereniging en bij de rasvereniging zelf. Een wachtlijst van een jaar. Terwijl we eigenlijk hadden besloten nog even af te wachten kregen we een mailtje van een van de fokkers die we hadden gemaild voor informatie. Ze hadden een nestje met nog een vrij teefje en omdat ze het contact zo prettig vonden wilden ze ons uitnodigen om kennis te maken. Dat ging ineens wel heel snel. Na goed overleg besloten we ervoor te gaan. We hadden iets leuks om naar uit te kijken, begin juni zou onze pup komen! Mijn vader vond het geweldig. We deelden alle foto’s en filmpjes van het nestje met hem en hij keek ernaar uit ons pupje te ontmoeten.

In mei ging het echter snel achteruit. Het bleek dat de uitzaaiingen weer waren toegenomen. Er zat vocht in beide longen en er volgde een nieuwe opname. Op vrijdag mocht mijn vader weer naar huis, hoewel ik het daar niet helemaal mee eens was. Ik vond dat hij er slecht aantoe was. Dat bleek op zaterdag. Zijn vrouw belde ‘s avonds dat het niet goed ging. Toen ik aankwam besloot ik direct 112 te bellen. Geen tijd te verliezen want het ging echt slecht. Hij werd naar het ziekenhuis in Alkmaar gebracht en daar kregen we te horen dat het wel goed zou komen. De volgende ochtend werd ik echter om 9.00 uur al gebeld: ‘kom maar zo snel mogelijk naar het ziekenhuis om afscheid te nemen want het gaat niet goed, hij kan niet meer.’ Toen we aankwamen was mijn vader nog wakker. Hij was niet meer in voor grapjes en ik zag dat dit echt het einde was. ‘Ik weet t niet meer, ik kan niet meer, wat moet ik nou?’ Zei mijn vader. ‘We hebben een afspraak, genoeg is genoeg en daar sta ik nog steeds achter.’ Zei ik tegen hem. Hij ging liggen en viel in slaap. Een paar uur later veranderde de slaap in een eeuwige slaap. Intens verdrietig maar ook blij dat de lijdensweg niet heel lang was geweest namen we afscheid.

De periode erna was hels. De vrouw van mijn vader besloot alle afspraken die er met mijn vader gemaakt waren in de prullenbak te gooien. Ze zei dat het niet uitmaakte, alles was van haar en wat mijn vader wilde maakte nu niets meer uit. Hij had niets op papier staan dus stonden we erbij en keken ernaar. Mijn zoon mocht zijn motorjas nog van haar kopen voor 225 euro. De motor die hem toe zou komen mocht hij voor 10.000 euro kopen. Waarde van de motor: 5000 euro. De motor mocht ze houden. Mijn vader had haar een retourticket gegeven als hij dit had geweten. Als hij ergens op tegen was, was het geld vragen aan familie. En zeker wanneer er een afspraak was over wat iedereen zou krijgen. Uiteindelijk kon ik ook nog alle uitvaartkosten uit eigen zak betalen. Mijn vader had het geld daarvoor op zijn rekening staan omdat hij niet was verzekerd en het laatste wat hij wilde is mij met de kosten opzadelen. Maar ja, zijn vrouw sprak niet zo goed Nederlands dus spraken we af dat ik zou tekenen voor de opdracht en zij zou betalen. Die afspraak werd dus ook niet nagekomen. Super vervelend en het leverde veel verdriet op dat mijn vader zoveel disrespect van haar kreeg.

Een dag na de crematie kregen we te horen welk hondje er aan ons zou worden toegewezen. Het werd Chika. Hoewel we zelf een andere naam hadden uitgezocht besloten we dat het te mooi was om de naam te veranderen. Mijn vader zei namelijk altijd ‘Ey Chika’ als hij me belde. Toen we een week later onze Chika op konden halen bleek het verhaal nog mooier. Chika had eigenlijk een andere naam moeten hebben maar er was iets fout gegaan met chippen waardoor zij ineens Chika heette. Tsja, toeval bestaat niet!

Onze Chika zorgde voor lekker wat afleiding. Terwijl er nog wat drama volgde (zoals geen gegevens willen afgeven voor het invullen van de belastingsformulieren en backups van mijn foto’s niet willen afgeven) konden we langzaamaan weer een beetje tot rust komen. We gingen naar puppytraining en het eerste weekendje weg met hond volgde ook al snel. Lekker in een huisje met onze kleine pup. Langzaamaan begon het leven weer wat rust te krijgen. Ik besloot schrijfcursussen te gaan doen. Schrijven is al jaren iets wat ik graag en veel doe. Ik begon met korte verhalen en daarna deed ik een cursus columns schrijven. Ik genoot ervan dat mijn toetsenbord weer gebruikt werd.

In oktober zijn we nog een midweekje met de hond naar Duitsland gegaan. Heerlijk rondwandelen in het eifelgebied. We hadden het hard nodig! Het werd echt een rustvakantie. Veel spelen met Chika en heerlijk relaxen in de sauna die bij het huisje zat. In december ben ik nog een weekendje naar Gent geweest met mijn nicht. Het stond al jaren op de planning om samen weg te gaan en nu kwam het er eindelijk van! Beetje jammer dat ik ziek was, maar alsnog heb ik genoten.

Ik ben blij dat dit jaar erop zit. Er waren veel mooie en leuke dingen maar ook heel veel minder mooie en leuke dingen. De herinneringen aan mijn papa neemt niemand me af, die houd ik altijd bij me. Ik ben trots op de man die hij was: super sterk en altijd liefdevol en goed van vertrouwen.

Op mijn zoon ben ik ook mega trots! Die heeft dit jaar weer heel veel dromen waar mogen maken. Soloreisje, werken bij de politie, privévlucht… die jongen doet het allemaal alsof het niets is!