Shoppen

Vrouwen houden van shoppen. Dat is een beeld wat bij veel mensen bestaat. Ik ben vrouw maar shoppen is echt niet mijn hobby. Ik val wat dat betreft een beetje buiten het cliché. Ik houd van mooie kleding en schoenen maar ik heb er een hekel aan om te winkelen.

Jarenlang had ik een dusdanig klein maatje dat ik op de kinderafdeling de grootste kans van slagen had. Broeken maat 25, shirts en truien maat XXS. Gelukkig ben ik in de afgelopen jaren eindelijk wat aangekomen en kan ik met maat 26/27 van broeken en XS voor truien en shirtjes de kinderafdeling voorbijlopen.

Het grootste issue van shoppen vind ik de verkoopsters. Ik zie er (gelukkig) niet zo smal uit als ik ben en daar gaat het elke keer weer fout.  ‘Welke maat zoekt u?’ Als ik dan antwoordt met mijn maat wordt er een wenkbrauw opgetrokken. ‘Ik zou een maat groter proberen’ is het standaard antwoord. Als ik de grotere maat pas en deze -uiteraard- te groot blijkt, doen ze alsof ze het wiel hebben uitgevonden ‘oh meid, dat is veel te groot ik zal even een kleinere maat pakken voor je!’ Mijn beurt om een wenkbrauw op te trekken ‘goh je verwacht het niet he, dat ik weet welke maat ik moet hebben.’ De tweede optie is dat ze zeggen dat het prima zit, zelfs als je duidelijk kunt zien dat er een tweede persoon bij kan. Meestal hebben ze dan geen kleinere maat maar willen ze wel graag verkopen.

Gisteren was het weer tijd. Mijn garderobe schreeuwt om een update dus vertrok ik samen met mijn zoon en vol goede moed naar een winkelcentrum vol outlets. We begonnen bij onze favoriete merken, daar moest het niet moeilijk zijn. Struinend door de rekken zakte de moed me al snel in de schoenen. Veel te dure truien die er al afgedragen uitzagen met het kaartje er nog aan. Flubberende stoffen en kleuren waar maar weinig mensen door geflatteerd worden. Terwijl mijn zoon het ene na het andere artikel wist te verzamelen, stond ik nog steeds met lege handen. ‘Misschien moet ik niet zo moeilijk doen,’ dacht ik. Ik pakte een paar artikelen die er redelijk uitzagen en begaf me naar de paskamers. Van te doorschijnend tot flubberend en maat XS die viel als maat M, er was niets dat de toonbank haalde.

We liepen nog wat rondjes en mijn oog viel op een etalage met super mooie truien. ‘Hier wil ik kijken,’ zei ik tegen mijn zoon. Opgetrokken wenkbrauw. ‘Weet je het zeker? Ken je het merk?’ Ik kende het merk niet, maar wist wel zeker dat ik wilde kijken. ‘Sterkte alvast,’ zei mijn zoon. Hoewel ik voor truien binnenliep viel mijn oog direct bij binnenkomst op een lange lichtgrijze wollen jas. Ik keek op het kaartje. ‘Gelukkig, niet mijn maat,’ zei ik. De verkoopster kwam ondertussen aanlopen en vertelde dat er nog andere maten achter hingen. Ook was er enorme korting waardoor de prijs met 440 euro verminderd werd. ‘Dat is echt goedkoop voor zo een mooie jas mam!’ Ik besloot hem aan te passen. Het zou vast niet mooi staan. ‘Ze vallen heel klein dus misschien kun je een S proberen, maar ik kijk even of we ook een XS hebben,’ zei de verkoopster. Goed begin, ze twijfelde niet aan mijn kennis van mijn maat. Toch trok ik eerst de S aan. ‘Als het klein valt, komt het vast goed.’ Terwijl ik naar de spiegel liep hoorde ik al zeggen ‘nee, trek maar uit, je hebt echt een XS nodig.’ Hoewel ik het zelf vond meevallen met hoeveel te groot de jas was, de verkoopster zag meteen dat het niet goed was. Ik trok de XS aan en hoorde achter me ‘zie je, deze zit perfect op de schouder, de S is je echt te groot.’ En inderdaad, de jas zat perfect. En wat stond ie mooi. Ondanks de flinke korting was het een behoorlijke uitgave. De verkoopster zag mijn twijfel. ‘Je kunt er even rustig over nadenken als je wil hoor.’ Meer had ik niet nodig.

We liepen nog wat rondjes en mijn zoon zei telkens dat de jas wel echt heel mooi stond. Bij mij bleef ie ook in mijn hoofd hangen. We besloten dat ik hem nog een keer zou aandoen en dan zou beslissen. Bij binnenkomst pakte de vrouw direct de jas. Ze deed dit keer ook een sjaal om mijn nek, ‘kijk zo is het helemaal leuk.’ Het was voor het eerst dat ik een fijn winkelgevoel had. De verkoopster bleef vriendelijk, legde alles uit over het materiaal en was eerlijk over de juiste maat. Dat was echt nieuw voor mij. Ik bedacht me dat ik de sjaal er dan ook maar bij moest nemen. Na een blik op het prijskaartje besloot ik hem toch meteen weer terug te geven. Nooit geweten dat sjaals zo duur konden zijn. Na nog een rondje door de winkel en een blik op de truien en hun prijskaartjes was ik wel klaar. Ik rekende de prachtige wollen jas af. De vrouw vertelde nog het een en ander over mijn aanwinst en pakte het zorgvuldig in met crêpepapier eromheen. Blij, tevreden en voldaan liep ik naar buiten.

‘Nou mam, nu heb je een échte designerjas!’ Inmiddels had ik al geleerd dat je zadig niet uitspreekt zoals je het schrijft. ‘Zadiek’ zo zei de vrouw. De prijzen in de winkel hadden ook al verraden dat ik in de designerval getrapt was. Maar wat ik nooit had kunnen bedenken is dat ik shoppen voor het eerst in mijn leven echt heel erg leuk vond! Dus zie je me paraderen in mijn lichtgrijze, wollen designerjas van Zadig & Voltaire, weet dan dat de verkoopster haar werk echt goed heeft gedaan en dat ik niet alleen een jas heb gekocht, maar ook een eerste positieve shopervaring!

Nb. Ondanks de zeer positieve shopervaring zal ik deze winkel helaas niet als vast shopadres noteren.