Kerstperikelen

Kerst, ik heb er niet zoveel mee. Ik vind de sfeer eromheen leuk, met een boom en overal lichtjes in de huizen. Ik hou van kerstmarkten en de donkere, knusse dagen. Maar de kerstdagen zelf? Van mij mogen ze afgeschaft worden.

Ver van te voren al plannen dat je bij elkaar komt. Eten afstemmen zodat de hele familie er enigszins content mee is. Meestal wordt het gourmetten want dat is gezellig. Lekker makkelijk ook. Je pleurt wat vlees en groenten op een bord en zoek het verder maar uit. Dat je zeven dagen later nog steeds de geur van verbrand vet in je neus hebt lijkt niemand te deren. Geef mijn portie maar aan Fikkie.

Ik heb de familiekersten niet echt vanuit huis meegekregen. Meestal vierden we een dag met mijn beide ouders en een dag met alleen mijn moeder omdat mijn vader standaard een kerstdag werkte. De dag met mijn moeder aten we pasteitjes gevuld met ragout. Dat vond ik het lekkerste kertdiner ooit. Nog steeds is dat mijn favoriete kerstmaal. De andere dag deden we mee met de gourmethype. Prima, maar ik ben niet zo een vleeseter dus echt blij maak je mij er niet mee. Ik bakte vooral pannenkoekjes in mijn gourmetpannetje.

De eerste familiekerst die ik mij kan herinneren was bij mijn opa en oma van mijn vaders kant. Mensen waar ik weinig binding mee heb. Er was geen gourmet, maar wel speciaal vlees. Konijn stond op het menu. Als klein meisje die thuis een konijntje op zich had wachten wilde ik geen konijn eten. Of het nou lekker was of niet, het was een principekwestie. Gelukkig hadden ze ook ander vlees zeiden ze. Ik benadrukte nogmaals dat ik echt geen konijn wilde en dat was geen probleem. Ik kreeg de andere optie op mijn bord, zo werd mij beloofd. Flappie was voor de volwassenen. Vol goede moed nam ik een hap van het ondefinieerbare stuk dier op mijn bord. ‘Vind je het lekker?’ Vroeg mijn oma vol verwachting. ‘Nee, eigenlijk niet,’ antwoordde ik eerlijk. Mijn opa begon te lachen, nou dan lust je geen konijn blijkbaar. Ik was flabbergasted. Ze hadden me gewoon Flappie gevoerd ondanks mijn principiële bezwaren! Ik vermoed dat daar mijn antikerst begonnen is.

Maar goed, inmiddels is het weer bijna kerst. De plannen staan al maanden vast. Het gourmetstel kan een dezer dagen weer een schoonmaakbeurt verwachten na een jaar van stilstaan en ik kijk nu al uit na de dagen erna. De heerlijke geur in huis die een te lang blijvende herinnering oproept aan de kerstmaaltijd. En zoals elke keer in de jaren dat er plannen zijn vraag ik me weer af hoe ik in de kerstval terecht ben gekomen. Uiteindelijk is het allemaal best gezellig en als het pas een dag van te voren gepland zou worden had ik er vast minder moeite mee gehad. Maar voor nu verlang ik stiekem terug naar de kerst uit mn jeugd. Hangpak aan, kerstfilm op, met een kleedje op de bank mijn pasteitje ragout eten en de sfeerlichtjes op de achtergrond. Gewoon, met mijn eigen kleine gezinnetje.