Verkiezingsuitslag

De ochtendzon werpt zijn stralen op mijn gezicht terwijl ik rustig richting het park loop met mijn hond. Het is rustig op straat. Ik hoor de vogeltjes vrolijk fluiten en als ik om me heen kijk zie ik voorzichtig weer wat groen tevoorschijn komen aan de kale boomtakken. De geur van bloei hangt in de lucht. Ik houd van de natuur. Ik houd van groen. Ondertussen neemt de uitslag van de Alkmaarse verkiezingen mijn gedachten in beslag: GroenLinks-PVdA is de grootste geworden.

Ik ben voor natuur. Ik ben voor een gezonde leefomgeving. Ik ben voor gelijkheid. Ik ben tegen discriminatie. Op zich zou je kunnen zeggen dat ik blij zou moeten zijn met de uitslag. Toch is dat niet het geval. Ik voel de pijn in mijn portemonnee al aankomen, evenals de frustratie op de weg. Daarnaast ben ik dus tegen discriminatie maar daaronder valt voor mij ook positieve discriminatie. In mijn beleving is het namelijk zo dat er geen positieve discriminatie kan bestaan zonder dat iemand anders dus negatief gediscrimineerd wordt.

Vluchtelingen moeten zo snel mogelijk een woning krijgen. Dat is positieve discriminatie. De kans op een woning voor jongeren die op zichzelf willen wonen wordt hierdoor nog kleiner in ons overbevolkte land met een chronisch gebrek aan (betaalbare) woningen. Dat is negatieve discriminatie. Gelijkheid is een belangrijk punt in het verkiezingsprogramma van de winnende partij. Maar kun je wel spreken van gelijkheid als specifieke doelgroepen naar voren worden geschoven? Of het nu gaat om het krijgen van een woning of het vinden van een baan, gelijkheid kent geen (positieve) discriminatie.

Alle wegen binnen de bebouwde kom naar 30 km per uur. De gemiddelde fatbiker haalt je lachend in vanaf het fietspad. Parkeren moet duurder worden, liefst zo onbetaalbaar mogelijk. Wil je -of kun je- niet met de fiets of het OV naar het centrum dan mag je diep in de buidel tasten.

De boer, die voorziet in onze voedselvoorziening, moet afzien. Strenge milieueisen en klimaatregels zorgen ervoor dat het boeren bijna onmogelijk wordt gemaakt.

Ik houd van de natuur, ik houd van groen, ik houd van gelijkheid en ik haat discriminatie. Ik maak me zorgen over de toekomst waarin steeds meer bepaald wordt door de overheid. Waarin keuzevrijheid steeds verder beperkt wordt. Waarin het land steeds verder volgebouwd wordt, maar er nog steeds geen woningen beschikbaar zijn voor starters. Een toekomst waarin autonomie en gelijkheid niet meer zijn dan lege woorden die hun oorspronkelijke betekenis zijn verloren.