Geluksmomentje

Zondagochtend, heel vroeg. De lucht laat haar volledige kleurenpalet zien: oranje, roze, blauw. Voorzichtig verschijnen de eerste zonnestralen. De straten vullen zich met het geluid van ontwakende vogels. Een zwerm trekt over, sierlijk en in perfecte samenhang. Samen met mijn hond kijk ik ze na.

De riem kan af. Even loslopen, zonder gestoord te worden. We maken er een klein feestje van. Mijn hond is helemaal in haar element — net als ik. We spelen, rennen, trainen. Terwijl Chika haar beloningen opspoort tussen het hoge gras, neem ik de tijd om nog eens naar de gekleurde lucht te kijken. Langzaam zie ik haar moe worden. Nog een klein stukje training: hier komen, naast lopen. Dan zijn we aan het einde van het losloopveld. Ik lijn haar weer aan en samen lopen we rustig verder.

Terwijl Chika uitgebreid snuffelt, kijk ik om me heen. De eerste andere vroege vogel verschijnt. Een hond loopt vrolijk los, een man volgt op een paar meter afstand, zijn blik vastgeplakt aan zijn telefoon. Geen oog voor zijn omgeving. Geen oog voor zijn hond. Ik vraag me af of dit zijn geluksmomentje van de dag is. Ik kan het me moeilijk voorstellen.

Als Chika klaar is met snuffelen, lopen we verder. Even midden over het fietspad — het is toch nog leeg. Ze blijft staan, steekt haar neus in de lucht, haar oortjes wapperen zachtjes in de wind. Ik vraag me af of dit haar geluksmoment is.

Ik glimlach.

Dit is in ieder geval het mijne.