top of page
Zoeken

Ochtenden

31 jul
2 minuten om te lezen

Ik stap de deur uit met de slaapkreukels nog in mijn gezicht. Mijn haar staat alle kanten op en terwijl ik me ineens realiseer hoe ik erbij loop, staat mijn hond vol enthousiasme een grasspriet te inspecteren. Ze heeft er totaal geen boodschap aan hoe ik eruitzie. Ze is vooral blij dat ik er ben om lekker met haar te wandelen. Ik moet glimlachen als ik denk aan toen ik nog geen hond had en mijn vader nog leefde.


Ik herinner me een keer dat ik met mijn vader mee zou rijden naar de garage om zijn auto weg te brengen. Het was ’s morgens vroeg en we hadden een tijd afgesproken. Tien minuten te vroeg stapte hij binnen. ‘Ga je mee?’


Je moet weten dat ochtenden nooit mijn sterkste punt zijn geweest. Als je met mij afspreekt om acht uur, dan moet je ook zeker niet tien minuten te vroeg komen.


‘Ik moet mijn haar en make-up nog doen,’ zei ik tegen mijn vader.


Hij rolde met zijn ogen. ‘Je hoeft me alleen even af te zetten hè, de auto hoef je niet eens uit.’


Ondertussen liep ik naar mijn make-uphoekje.


‘Maar als er wat gebeurt, wil ik er echt niet zó uitzien,’ grapte ik.


Ik deed snel mijn haar en make-up en exact op de afgesproken tijd was ik klaar om te gaan. Geen denken aan dat ik ook maar één stap buiten de deur zou zetten zonder eerst iets aan mijn uiterlijk te doen. En nu sta ik hier, op het grasveld.


Tegenwoordig trek ik, als ik uit bed kom en het mijn ochtendbeurt voor de hond is, snel iets gemakkelijks aan en ga ik direct naar beneden. Ik knuffel met de hond en lijn haar daarna meteen aan voor haar ochtendwandeling. Geen koffie, geen gepoetste tanden, geen make-up en ook mijn haar staat nog in ontploffingsmodus. Had iemand me dit verteld voordat ik een hond kreeg, dan had ik hem recht in zijn gezicht uitgelachen. Ik zou dat namelijk nooit doen!


Tegenwoordig is het meer regel dan uitzondering dat ik zonder make-up de deur uitga en het bevalt me prima. De combinatie van Ehlers-Danlos en een hond vraagt nu eenmaal om een andere energieverdeling. Die energie geef ik liever aan de hond dan aan een gladgestreken hoofd. Haar zal het in ieder geval niets uitmaken hoe ik naast haar loop. Mijn aanwezigheid is genoeg. En als ik nu aan mijn vader terugdenk, besef ik me dat het hem ook nooit uitmaakte hoe ik naast hem liep. Mijn aanwezigheid was genoeg.

 
 
 

Opmerkingen

Beoordeeld met 0 uit 5 sterren.
Nog geen beoordelingen

Voeg een beoordeling toe

Contact opnemen

© 2025 Wendy de Bell

bottom of page