Kamperen
Zodra de eerste zonnestralen de aarde beginnen op te warmen en er weer knoppen aan de bomen verschijnen, begint het bij mij te kriebelen. Als ik ’s morgens met de hond loop, ruik ik de geur. Als ik om me heen kijk terwijl ik door het park loop, voel ik de vibe. Alles doet me denken aan vroeger, toen we heel vaak naar de camping gingen.
Als ik aan kamperen denk, denk ik aan de vroege ochtenden buiten, als de wereld nog stil is en alleen de vogels zich laten horen. De geur van de bomen en het gras, vooral na een regenbui de voorgaande avond. Het kleine ‘huisje’, gevuld met knusheid en gezelligheid. De vrijheid van aankomen en vertrekken wanneer je daar zin in hebt.
Waar ik niet aan denk, is ’s nachts met een zaklamp het hele terrein afspeuren naar de toiletgebouwen, douches die nooit echt lekker zijn, insecten die zich verzamelen op je slaapplaats en de intense hitte als het hoogzomer is en de zon ongenadig op het dak staat. Die dingen verdwijnen naar de achtergrond. Wat overblijft, is het idyllische plaatje. En dus verlang ik elk jaar weer naar een camper, caravan of daktent om mooie reizen mee te maken. De vrijheid en het avontuur winnen het telkens weer van de ongemakken.
Misschien is dat ook wel de reden dat het zoeken naar een vakantiehuisje ieder jaar zo’n frustratie wordt. Het moet op een perfecte plek staan, waar we ons een of twee weken goed kunnen vermaken. Het moet van alle gemakken voorzien zijn en een goed bed hebben. De hond moet lekker in de tuin kunnen rondlopen en er moeten genoeg wandelpaden in de buurt zijn. Er moet een bakkertje en een supermarkt zijn, misschien ook een paar restaurantjes waar we kunnen afhalen of bestellen. De lat ligt hoog en zoiets vinden is haast onbegonnen werk.
Dat is het moment waarop er een stemmetje mijn hoofd inkruipt: ‘Ga kamperen!’ Ik geloof dat stemmetje. Ik wil kamperen. Bevalt een plek niet? Dan pakken we ons huisje weer in en rijden we verder. Bevalt het wel? Dan blijven we lekker. Ik kies zelf welk matras er in ons huisje komt, dus een goed bed is er altijd. Ik zie alleen maar voordelen.
En dan komt de realiteit. Want wat als het dertig graden is? Lekker zweten in dat hok. Wat als ik ’s nachts naar het toilet moet? Heerlijk, zo’n nachtelijke wandeling. Beestjes. Overal beestjes. Ik hou niet van beestjes. De enige optie die echt aantrekkelijk zou zijn, is een luxe camper met airco, douche en toilet. Maar als we die willen kopen, zullen we toch echt eerst ons huis moeten verkopen. Niet echt een optie, want wonen in een camper gaat me toch echt nog een klein stapje te ver. Of nou ja… eigenlijk, waarom ook niet?
Gelukkig staat er naast mij een man die altijd voldoende argumenten weet aan te dragen om alles weer uit mijn hoofd te praten. Eerlijk gezegd geloof ik hem wel als hij zegt dat ik na twee dagen gillend naar huis wil. Ik herinner me de laatste keer kamperen met mijn zoon en mijn moeder nog goed. Een week zouden we blijven, lekker in een tent. Drie dagen hebben we het volgehouden. Met moeite.
In mijn hoofd ben ik uitermate geschikt voor het kampeerleven. De realiteit zegt me dat hotels en huisjes toch echt een beter idee zijn. Maar die droom van rondreizen met een camper? Stiekem denk ik dat die nooit zal verdwijnen. Het mooiste aan kamperen is misschien wel dat ik er ieder voorjaar opnieuw van mag dromen, zonder ooit echt te hoeven ontdekken dat ik er na drie dagen alweer genoeg van heb.



Opmerkingen